De (hoogte van de) behoefte aan alimentatie is grotendeels afhankelijk van de situatie tijdens het huwelijk. Hoe was het gezamenlijk inkomen, hoe was de taakverdeling en voor de behoeftigheid speelt met name de vraag of het verdienvermogen is aangetast door het huwelijk. Dit is mogelijk als een van de partners in onderling overleg betaalde arbeid heeft opgegeven. Een recht op alimentatie is anno 2007 geen vanzelfsprekendheid meer.

Voor de hoogte van behoefte kan als vuistregel gelden het totale inkomen te nemen zoals dat was tijdens het huwelijk, daarvan de kosten van de kinderen af trekken en het restant delen door twee en vervolgens een helft te vermeerderen met 20%. De kosten van kinderen worden vastgesteld aan de hand van tabellen waarbij het gezinsinkomen bepalend is en de leeftijd en het aantal kinderen. De tabellen vindt U via deze link.

Behoefte is ook afhankelijk van de vraag of de ex zelf voldoende inkomen kan genereren. Een voorbeeld is de situatie waarin de vrouw tijdens het huwelijk een baan had met een maandelijks inkomen van 1.300 euro netto en de man een inkomen had van 5000,00 euro. In zo’n situatie zal de rechter geneigd zijn aan te nemen dat de vrouw ondanks een inkomen van 1.300 euro toch behoefte heeft omdat het bestedingspatroon tijdens het huwelijk een stuk hoger lag.

Een ander voorbeeld is de situatie waarin de man altijd verantwoordelijk is geweest voor de zorg in huis en voor de kinderen en de vrouw zorgde voor het inkomen. Na de echtscheiding kan de vrouw dan niet opeens zeggen dat de man geen recht heeft op alimentatie en hij maar moet gaan werken. Tegenwoordig hanteert een rechter dat wel meer en meer als uitgangspunt maar met name als er kleinere kinderen zijn wordt niet verwacht dat de zorgouder opeens aan het werk kan gaan.