Voor de hand liggend is dat de rechter een ander winstbegrip hanteert dan de fiscus.

Verder zijn jaarstukken niet doorslaggevend bij het vaststellen van de winst en draagkracht. In menig rechtszaal wordt uitvoerig gedebatteerd over zwarte inkomsten omdat blijkt dat de welstand tijdens het huwelijk veel groter was dan mogelijk was volgens de overlegde jaarstukken. In dat geval bestaat de kans dat de rechter bepaalt dat de accountant een vermogensvergelijking moet opstellen en dit wordt afgezet tegen de prive-uitgaven. De rechter is trouwens geen belastinginspecteur of rechercheur.

Bepalend is verder de bestendige lijn in jaarstukken. Bij drie jaar winst en een jaar verlies blijft winst het uitgangspunt. Een rechter kijkt kritisch naar de kosten met name de bedrijfsauto, de afschrijvingen en reserveringen.

Een veelvoorkomende discussie is hierbij de afschrijving op goodwill. Op het moment dat er terzake goodwill vermogen wordt gevormd, is de rechter geneigd afschrijvingen hierop niet of niet volledig toe te laten. Dit is aan de orde op het moment dat de goodwill niet louter persoonsgebonden is.

Ook de oudedagsvoorziening wordt kritisch bekeken. Als er ander vermogen is kan er reden zijn een vergelijking te maken met een reguliere pensioenvoorziening. Voor de FOR geldt hetzelfde.

Een auto van de zaak wordt niet meegerekend.

Een DGA moet er rekening mee houden dat de rechter het inkomen uit de onderneming hoger stelt dan het gekozen inkomen. Dit kan spelen als er bovenmatig veel winst in de rechtspersoon wordt gehouden.